เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 263
เมื่อแสงอาทิตย์ยามเย็นเริ่มลาลับ ซูเหวินเฉินก็เดินไปตามถนนดินที่อัดแน่น ก่อนเลี้ยวเข้าสู่กองการผลิตหมู่บ้านผิง
ขณะนั้นเป็นช่วงเดือนสิบเอ็ดตามปฏิทินจันทรคติ
ต้นไทรใหญ่ที่ตั้งตระหง่านอยู่ตรงปากทางเข้าหมู่บ้าน บัดนี้ไม่เห็นสมาชิกคอมมูนมารวมตัวกันใต้ต้นไม้เพื่อพูดคุยแก้เบื่อเหมือนเช่นทุกวันแล้ว
กลับกลายเป็นสถานที่ที่เด็ก ๆ กลุ่มใหญ่ใช้รวมตัวกันหัวเราะหยอกล้อและวิ่งเล่นแทน
เด็กวัยกำลังโตกลุ่มหนึ่ง ต่างถือไม้ในมือแทนปืน ล้อมต้นไม้ใหญ่แล้ววิ่งวนไปมาพลางส่งเสียง "บิ๊ว! บิ๊ว!" ไม่หยุด
เมื่อซูเหวินเฉินเดินเข้าไปใกล้ ก็เห็นหลานชายคนโตของตัวเองอยู่ในกลุ่มด้วย ไม่รู้ว่าอีกฝ่ายไปหากระสอบปุ๋ยยูเรียมาจากไหน ถึงกับตัดมันออกแล้วนำมาคลุมไหล่แทนผ้าคลุม
นอกจากนี้ ในมือยังถือกิ่งไม้ที่มีรูปทรงคล้ายปืน พลางตะโกนเสียงดัง
"พี่น้องทั้งหลาย ตามฉันขึ้นเขาไปปราบโจรกัน! บุก!"
เมื่อได้ยินเสียงตะโกนของสือโถว ลูกน้องตัวน้อยที่วิ่งตามหลังเขามา ซึ่งก็คือเสี่ยวเถี่ยโถววัยสามขวบ ก็โบกกิ่งไม้ในมืออย่างสนุกสนานจนหัวเราะคิกคัก