เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 218
เมื่อมองภาพถ่ายที่สำนักงานการค้าต่างประเทศส่งมา ซูเหวินเฉินก็คีบขนมข้าวเหนียวแท่งหนึ่งไว้ในมือ พลางครุ่นคิดอยู่เงียบ ๆ
ก่อนหน้านี้เขาไม่ได้เข้าใจเรื่องหนังสัตว์ติดขนมากนัก ตอนแรกคิดเพียงว่าราคาจะขึ้นอยู่กับคุณภาพและสัมผัสของหนังเป็นหลัก
แต่ดูจากตอนนี้แล้ว สีสันก็น่าจะเป็นอีกหนึ่งปัจจัยสำคัญเช่นกัน
อย่างไรก็ตาม เมื่อลองคิดดู ซูเหวินเฉินก็พอเข้าใจได้ว่า เทคโนโลยีในยุคนี้คงยังไม่สามารถย้อมสีขนสัตว์โดยไม่ทำให้หนังเสียหายได้
ยิ่งไม่ต้องพูดถึงความเสี่ยงที่สีจากการย้อมด้วยมือจะตกอีกด้วย
หนังสัตว์ของกระต่ายเร็กซ์ชนิดนี้โดยทั่วไปใช้ผลิตเสื้อผ้าและเครื่องประดับระดับกลางถึงสูง ย่อมเป็นไปไม่ได้ที่จะนำเทคนิคการย้อมสีด้วยมือที่ยังไม่สมบูรณ์อย่างยิ่งในเวลานี้มาใช้
ไม่อย่างนั้น หากลูกค้าจ่ายเงินก้อนโตซื้อสินค้าไป แต่พอใส่ได้แค่ปีเดียวสีกลับตก พวกเขาคงไม่มีทางอธิบายให้ผู้บริโภคเหล่านั้นเข้าใจได้ เพราะในเวลานี้ แม้แต่ในโลกตะวันตก คนที่มีกำลังซื้อสินค้าขนสัตว์ระดับกลางถึงสูง อย่างน้อยก็ต้องเป็นชนชั้นกลางขึ้นไป
เมื่อมองเช่นนี้ ซูเหวินเฉินก็พบว่าหนังสัตว์จากกระต่ายเร็กซ์ดูจะมีรายละเอียดให้ศึกษาอยู่ไม่น้อย โดยเฉพาะหนังจากกระต่ายเร็กซ์ที่เขาเพาะพัฒนาพันธุ์เอง ซึ่งมีสีค่อนข้างสม่ำเสมอเป็นสีเดียว
แบบนี้เขาก็สามารถไม่ต้องให้อาหารสำหรับเพาะพัฒนาพันธุ์แก่ลูกกระต่ายเร็กซ์ของกองการผลิตโดยรอบได้