เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 217
หลังจากออกจากโรงเรือนไก่แล้ว ซูเหวินเฉินก็เดินตรงไปยังคอกหมู
คอกหมูทั้งหมดก่อขึ้นจากปูนซีเมนต์ ภายในปูด้วยฟางแห้งหนาเป็นชั้น ๆ แสงแดดยามบ่ายส่องเฉียงลงมาบนหลังคาโรงเรือน หมูดำตัวใหญ่ที่กำลังตั้งท้องทั้งสี่ตัวนอนเอกเขนกอยู่บนกองฟางอย่างสบายใจ ส่งเสียงอู๊ดอู๊ดเป็นระยะ
ส่วนหมูตัวผู้สีขาวที่ถูกแยกเลี้ยงไว้ในคอกอีกแห่งหนึ่ง กำลังเดินวนเวียนไปทั่วคอก ถึงขั้นยื่นหัวออกมาพ้นขอบคอก ราวกับอยากจะไปรวมตัวกับบรรดาภรรยาสุดที่รักของมัน
เวลานี้ฟ่านเต๋อฝูกำลังก้มตัว ใช้ไม้กวาดไม้ไผ่ทำความสะอาดมูลหมูที่เพิ่งถ่ายออกมา
"คุณฟ่าน ทำไมถึงลงมือทำความสะอาดคอกหมูด้วยตัวเองล่ะครับ ผมได้ยินเหล่าถานบอกว่า ทางฟาร์มหมูของเราจัดคนทำความสะอาดไว้โดยเฉพาะไม่ใช่หรือครับ?"
ฟ่านเต๋อฝูส่ายหน้า ก่อนจะยิ้มแล้วตอบซูเหวินเฉิน
"มีหมูอยู่แค่ห้าตัว จะใช้คนมากมายขนาดนั้นไปทำไม ผมปรึกษากับหัวหน้าฝ่ายถานแล้ว พอรวมผมกับเสี่ยวโจวเข้าไปด้วย ก็เหลือคนไว้แค่สี่คนก็พอ"
"ปกติให้คนหนึ่งคนดูแลหมูหนึ่งตัว แบ่งเป็นสองกะ เช้ากับเย็น คอยดูแลพวกมันก็เพียงพอแล้ว พูดตามตรง ผมยังรู้สึกด้วยซ้ำว่าจำนวนคนแค่นี้ก็เกินความจำเป็นไปหน่อย"
"ปกติพอให้อาหารเสร็จ ทำความสะอาดคอกหมูเรียบร้อย ก็แทบไม่มีงานอะไรให้ทำแล้ว"