เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย อ่านข้ามภพ
บทที่ 165
เมื่อเวลาผ่านไป ดวงอาทิตย์ก็ลอยสูงขึ้นเหนือศีรษะแล้ว
ผู้คนกลุ่มแรกที่ต่อแถวอยู่ด้านหน้าเริ่มหมดความอดทนกันเล็กน้อย
เพราะคนกลุ่มนี้ต่างพากันออกจากบ้านมาตั้งแต่เช้าตรู่ แม้หลายคนจะคุ้นชินกับการต้องต่อแถวยาวเหยียดเพื่อแย่งซื้อสินค้ารับปีใหม่แล้วก็ตาม
แต่การที่แถวยาวเหยียดนี้ไม่มีทีท่าว่าจะขยับเลยแม้แต่น้อย ก็ยังทำให้ผู้คนรู้สึกกระวนกระวายใจอย่างมาก
อย่างไรเสีย แม้แต่ตอนแย่งซื้อผักที่เก็บไว้กินในฤดูหนาว จำนวนคนก็ยังมากกว่านี้เสียอีก บางครั้งต้องต่อแถวยาวตั้งแต่เจ็ดแปดโมงเช้า กว่าจะถึงคิวตัวเองก็ปาเข้าไปบ่ายสามสี่โมงแล้ว
แต่ถึงจะต้องรอนานขนาดนั้น อย่างน้อยก็ยังมีครอบครัวหนึ่งเข็นรถเข็นเล็ก ๆ บรรทุกผักกาดขาวออกมาจากด้านในเป็นระยะ แต่ละคนต่างมีสีหน้าเบิกบาน ทำให้คนที่รออยู่รู้ว่าสินค้าด้านในยังมีเพียงพอ
แต่ตอนนี้ทุกคนยังคงยืนต่อแถวอยู่ ทว่ากลับไม่มีใครเห็นสินค้าจริงแม้แต่ชิ้นเดียว ในใจของแต่ละคนจึงไม่มีความมั่นใจเลยสักนิด ถึงเวลาของพวกเธอจะไม่ได้มีค่ามากมายอะไร แต่ก็ไม่อยากออกมายืนตากลมหนาวโดยเปล่าประโยชน์เหมือนกัน!
มีเวลาขนาดนี้ สู้กลับบ้านไปทำกล่องไม้ขีดไฟเพิ่มอีกสักสองกล่องยังจะดีกว่า
"นี่มันกี่โมงกี่ยามแล้ว? ถ้ายังไม่มาอีก เดี๋ยวก็เที่ยงแล้วนะ! สหกรณ์จัดหาและจำหน่ายของพวกคุณคงไม่ได้หลอกคนอีกแล้วใช่ไหม!"