เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย อ่านข้ามภพ
บทที่ 137
มองท่าทางกระตือรือร้นราวกับไฟลามทุ่งของซูเหวินเฉิน
หานหยางถึงกับอึ้งไปเล็กน้อย
เขาไม่คาดคิดเลยว่าซูเหวินเฉินจะพูดออกมาเช่นนี้ อีกฝ่ายเห็นเขาเป็นคนในคนเดียวกันจริง ๆ งั้นหรือ
พอนึกทบทวนช่วงเวลาที่เขามาอยู่ที่นี่ อีกฝ่ายก็ไม่ได้มีเจตนาจงใจกีดกันหรือหาเรื่องกลั่นแกล้งเขาจริง ๆ เสียด้วย
หรือว่าอีกฝ่ายจะจริงใจกับเขาจริง ๆ
เขาจะกลายเป็นคนในของที่นี่ได้จริง ๆ งั้นหรือ
เมื่อคิดมาถึงตรงนี้ หานหยางก็รู้สึกว่าบางทีเขาน่าจะลองดูสักตั้ง ต่อให้แย่ที่สุดแล้วจะยังสามารถแย่ไปกว่าสถานะที่เคว้งคว้างไร้ที่พึ่งในตอนนี้ได้อย่างไรอีกเล่า
อีกด้านหนึ่ง เฝิงกั๋วเหลียงที่มองแผ่นหลังของซูเหวินเฉิน ก็แสดงสีหน้าอิจฉาออกมาเช่นกัน
"เซี่ยงไฮ้เชียว! ฉันเองก็ยังไม่เคยไปเหมือนกันนะ! ได้ยินมาว่าที่นั่นมีของดีเยอะแยะเต็มไปหมด ทำไมผู้อำนวยการถึงไม่พาฉันไปด้วยล่ะ!"