บทที่ 19

บทที่ 19

ระหว่างทาง

ซูเหวินเฉินมองดอกไม้และหญ้าป่าข้างทาง จู่ ๆ ก็เกิดนึกสนุกขึ้นมา

เขาจึงหักกิ่งไม้ขึ้นมาถือไว้ในมือคนเดียว แล้วเหวี่ยงไปมาสะเปะสะปะจนเกิดเสียงหวีดหวิวตามแรงลม

พริบตาต่อมา ร่างกายของเขาราวกับมหาจักรพรรดิโบราณที่กวาดล้างไปทั่วสารทิศ ดอกไม้และหญ้าป่าริมทางไม่ว่าสิ่งใดที่อยู่ในสายตา ล้วนถูกฟันขาดกลางลำต้นจนราบเรียบ

ชั่วพริบตาเดียว ภายใต้เงื้อมมือไม่มีคู่ต่อสู้ใดยืนหยัดอยู่ได้แม้แต่คนเดียว

เมื่อเดินทางมาถึงตัวอำเภอ ซูเหวินเฉินทำตัวราวกับไก่ตัวผู้ที่ได้รับชัยชนะ อกผายและโยนทิ้งกิ่งไม้ในมือด้วยความภาคภูมิใจ

ในวินาทีนี้ เขาก็เข้าใจแล้วว่าทำไมในยุคก่อน ๆ หลายคนถึงชอบถือท่อนไม้เล็ก ๆ เดินตระเวนฟันหญ้าไปทั่ว

นั่นเป็นเพราะรูปแบบความบันเทิงในยุคนี้นั้นน้อยเกินไป

ในยุคที่ไม่มีโทรศัพท์มือถือ ไม่มีเครื่องเล่นเกม หรือแม้กระทั่งโทรทัศน์ที่ครอบครัวส่วนใหญ่ไม่มีด้วยซ้ำ สิ่งนี้จึงกลายเป็นความบันเทิงที่ประหยัดค่าใช้จ่ายที่สุดวิธีหนึ่ง