บทที่ 8

บทที่ 8

ก๊อง!

เสียงฆ้องบอกเวลาเลิกงานดังขึ้น ทุกครัวเรือนต่างทยอยพากันเดินออกมาจากบ้าน

"เจ้าเล็ก วันนี้ยังไปเก็บหญ้าเลี้ยงหมูอีกหรือนี่" พี่ชายอย่างซูเหวินจางมองซูเหวินเฉินด้วยสายตาที่แสดงถึงความผิดหวังระคนหมั่นไส้

"แกอย่าไปสนใจมันเลย รอจนกว่าเสบียงของมันหมด เดี๋ยวก็รู้สำนึกแล้ว!" พ่อซูเอ่ยขึ้นด้วยท่าทางไม่ใส่ใจ

ซูเหวินเฉินโบกมือปฏิเสธ

"พี่ใหญ่ ผมมีแผนของตัวเองน่า ผมกำลังศึกษาเทคนิคการเลี้ยงไก่แบบฉบับพิเศษอยู่จริง ๆ ไม่เชื่อก็รอดูกลางสัปดาห์นี้ที่มันเข้าที่เข้าทางแล้วกัน!"

พ่อซูอดไม่ได้ที่จะสวนกลับด้วยน้ำเสียงไม่สบอารมณ์

"แกเนี่ยนะ? เอาของเหลวไหลพวกนั้นให้ไก่กินแถมยังหวังจะให้มันออกไข่เยอะ ๆ อีก ถึงตอนนั้นถ้าไก่ตายหมดเพราะฝีมือแก ฉันอยากรู้นักว่าต่อไปแกจะเอาอะไรกิน!"

เห็นได้ชัดว่าไข่ไก่ห้าฟองเมื่อช่วงเช้าที่ผ่านมานั้น พ่อซูไม่ได้คิดเลยว่าเป็นความดีความชอบของซูเหวินเฉิน