กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย อ่านข้ามภพ
บทที่ 7
ยามวิกาลมาเยือน ความเงียบงันเข้าปกคลุมชนบทอันมืดมิด มีเพียงเสียงเห่าของสุนัขที่ดังขึ้นเป็นระยะ ทำลายความเงียบสงบอันแสนสั้นนี้ลง
ซูเหวินเฉินอาศัยแสงจันทร์อันสว่างไสว นำอาหารสำหรับเพาะพัฒนาพันธุ์ไก่ไข่ระดับหนึ่งที่เพิ่งผสมเสร็จใส่ลงไปในเล้าไก่
ไม่นานนัก
เสียงกะต๊ากที่ดังประสานกันระงมไปทั่วก็ดังขึ้น แม่ไก่แก่ที่หิวโหยมาค่อนวันต่างพากันวิ่งกรูเข้ามาจิกกินอาหาร
ซูเหวินเฉินเห็นดังนั้นจึงเผยรอยยิ้มแห่งความพึงพอใจออกมาเล็กน้อย
"กินเลย! กินเข้าไปเยอะๆ แต่กินข้าวของฉันแล้ว ต้องออกไข่ให้ฉันด้วยล่ะ"
"พวกแกก็อย่าได้โลภมากนักเลย ดูยุคนี้สิว่าที่ไหนจะมีไก่ บ้านไหนจะให้พวกแกกินอาหารผสมแบบนี้ได้!"
"พวกแกนี่ถ้าไม่ออกแรงไข่ให้ฉันล่ะก็ คงจะละอายแก่ใจที่ฉันเหนื่อยยากลงแรงไปทั้งวันแน่!"
ขณะที่แม่ไก่ในเล้าก้มหน้าก้มตาจิกกินอาหารไม่หยุด