0046

⬢⬢⬢

ตอนที่ 46 ความจนและความหิวโหย

ซ่งเหลียงประสานมือคารวะ “ขอบคุณทุกท่านที่มาเป็นสักขีพยาน เอาล่ะ ตอนนี้เราเริ่มกันเลยดีกว่า”

เหลียนเซียงกลับลุกขึ้นยืนพรวด “ฉันจำได้ว่าติดกับทุ่งทางทิศใต้ของหาดทรายแม่น้ำยังมีที่อยู่อีกไม่กี่หมู่ แบ่งให้บ้านฉันเถอะ ที่บ้านฉันคนทำงานน้อย ฉันอยากอยู่ติดกับบ้านแม่ อย่างนี้พอจะได้ไหม?”

ก่อนหมู่บ้านเอ้อร์เต้าเหอจะได้รับการพัฒนา พื้นที่ตรงนั้นคือเขตพื้นที่ชุ่มน้ำที่หลับใหลมานานนับพันปี

ที่ดินผืนที่เหลียนเซียงพูดถึงก็ไม่ดีนัก เพราะยังมีเนินดินอยู่ด้วย ใช้รถแทรกเตอร์ไถนาได้แค่ครึ่งเดียว อีกครึ่งต้องปล่อยไว้

จะไม่ตกลงได้อย่างไร เมื่อสักครู่ยังมีคนกลัวว่าจะได้ที่ผืนนั้นกันอยู่เลย