เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
ราตรีมืดมิด ลมค่ำพัดหวีดหวิวไม่หยุดยั้ง กวาดผ่านทั่วทั้งเมืองราชาอันตระหง่าน พัดพาธวัชนอกโถงสะบัดดังพรึ่บพรั่บ คล้ายเป็นลางบอกเหตุถึงพายุฝนสะเทือนฟ้าที่กำลังจะมาเยือน
การหารือลับในตำหนักบูรพายุติลงโดยสิ้นเชิง ทุกคนต่างแยกย้ายไปทำหน้าที่ของตนในทันที เคลื่อนไหวอย่างเงียบเชียบ ไม่มีผู้ใดกล้าเฉื่อยชาหรือล่าช้าแม้เพียงเสี้ยวเดียว
องค์รัชทายาทสั่งให้ทุกคนถอยออกไป ก่อนจะก้าวเดินช้า ๆ เข้าสู่โถงชั้นในแต่เพียงลำพัง
บนตั่งอบอุ่น โจวชิงเหยายังคงเอนกายอยู่อย่างเงียบสงบ มือข้างหนึ่งลูบไล้หน้าท้องเบา ๆ หว่างคิ้วและดวงตาเปี่ยมล้นด้วยความอ่อนโยน ทว่าไม่อาจซ่อนความกังวลอันหนักอึ้งในก้นบึ้งหัวใจ เมื่อเห็นองค์รัชทายาทก้าวเข้ามาในโถง นางก็เงยหน้าขึ้นมองทันที เอ่ยถามด้วยเสียงแผ่วเบาที่เปี่ยมด้วยความห่วงใย “ท่านอ๋อง การวางกำลังทั้งหมด จัดการเรียบร้อยดีแล้วหรือไม่เพคะ”