เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
โจวชิงเหยาช้อนสายตามองสามีผู้มีสีหน้าเย็นชาเคร่งขรึมตรงหน้า แววตาเปี่ยมล้นด้วยความกังวลและความไม่สบายใจอย่างแท้จริง นางเอ่ยถามแผ่วเบา “ท่านอ๋อง บัดนี้ห่างจากเทศกาลพระชนมายุยืนไม่ถึงหนึ่งเดือนแล้ว ตระกูลเหลียงกุมอำนาจทหารเขตเมืองหลวงกว่าครึ่ง กองกำลังส่วนตัวนอกเมืองรวมพลพร้อมสรรพ พรรคพวกในราชสำนักต่างเชื่อมโยงกำลังเข้าประจำตำแหน่ง แผนการรัดกุม ทรงแสนยานุภาพ เตรียมพร้อมทุกสิ่งสรรพแล้ว ฝ่ายเราในยามนี้กำลังทหารไม่เพียงพอ ตกเป็นฝ่ายตั้งรับ ควรจะรับมือกับมหันตภัยสะเทือนฟ้าครั้งนี้อย่างรอบคอบมั่นคงอย่างไรดีเจ้าคะ”
องค์รัชทายาททอดพระเนตรลงมองภรรยาผู้อ่อนหวานนุ่มนวล สายตาทอดลงบนหน้าท้องที่นูนป่องของนางอย่างอ่อนโยน ความสังหารอันเย็นเยียบในดวงตาพลันมลายหายไป แทนที่ด้วยความอ่อนโยนและทะนุถนอมอย่างที่สุด หากแต่ยังคงแฝงไว้ด้วยความแน่วแน่มั่นคงมิอาจสั่นคลอน
“เหยาเอ๋อร์ เจ้าไม่ต้องตระหนกตกใจ”
เขายกมือขึ้นลูบเรือนผมของนางอย่างแผ่วเบา ท่าทางอ่อนโยนปลอบประโลม น้ำเสียงหนักแน่นมั่นคง “การประลองหมากกระดานนี้ มิเคยตัดสินกันที่ความเข้มแข็งหรืออ่อนแอของกำลังทหารเพียงชั่วขณะ ทว่าเป็นจิตใจคน จังหวะเวลา และการจัดวางหมากต่างหาก”