ตอนที่ 167 ตอบข้อสอบ

ซูมู่กุมพู่กัน ปลายนิ้วกดด้ามพู่กันมั่นคง สายตาทอดนิ่งลงบนกระดาษร่าง

เขาไม่ได้รีบร้อนจรดพู่กันเขียนเนื้อหาจริง

การทำข้อสอบในสนามสอบ ยำเกรงที่สุดคือใจร้อนจรดพู่กัน ความคิดยุ่งเหยิง เขียนไปได้ครึ่งหนึ่งจึงพบว่าแนวคิดเบี่ยงเบน โครงสร้างผิดพลาด ถึงเวลานั้นขีดฆ่าเต็มแผ่น หน้ากระดาษเลอะเทอะ จะหมดวาสนาต่อการมีชื่อติดป้ายทันที

โดยเฉพาะโจทย์ตัดต่อคัมภีร์ข้ามเล่มเช่นนี้ หากประมาทเพียงนิด ย่อมสูญเปล่าทั้งบท

เขาแยกแยะใจความของโจทย์ลงบนกระดาษร่างก่อน แล้วจึงสางความทีละประโยค

เริ่มจากเขียนความหมายเดิมของประโยคหน้า เรียนรู้แล้วทบทวนสม่ำเสมอ ระดับปราชญ์สอนให้คนขยันเรียนรู้ตลอดชีวิต ปฏิบัติจริงอยู่ทุกเมื่อ มิใช่เพียงอ่านโดยไม่ทำ เน้นหนักที่การสำรวจตนเองทุกวัน รุดหน้าทุกวัน เป็นทักษะรากฐานในการบำเพ็ญตนตั้งมั่นของวิญญูชน

จากนั้นเขียนความหมายเดิมของประโยคหลัง ผู้มีเมตตาไร้ศัตรู ระดับปราชญ์สอนให้คนดำรงใจด้วยความเมตตา ดำเนินการด้วยความเที่ยงธรรม จิตใจโอบอ้อมอารี วางตัวเที่ยงตรง ย่อมไร้สิ่งขัดขวาง ไร้ศัตรูคู่อาฆาตโดยธรรมชาติ เป็นท่วงทีขอบเขตการครองตนของวิญญูชน

จากนั้นจึงเชื่อมโยงกำลังความสัมพันธ์ของทั้งสองประโยคอย่างละเอียด