ตอนที่ 165 เอาฤกษ์เอาชัย

วันที่ยี่สิบแปดเดือนสองวันนี้ ฟ้ายังมิทันสาง ทั่วทั้งตัวเมืองอำเภอล้วนจมดิ่งอยู่ในราตรีอันมืดมิด สรรพสิ่งเงียบสงัด บ้านเรือนราษฎรสามัญยังคงหลับใหลอย่างสนิท

ทว่าเรือนตระกูลซูกลับจุดโคมไฟสว่างไสวเนิ่นนานแล้ว คนทั้งครอบครัวต่างตื่นแต่เช้าตรู่ ไม่มีผู้ใดเกียจคร้านแม้แต่คนเดียว

ยามนี้ยังเหลือเวลาอีกกว่าครึ่งชั่วยามจึงจะถึงยามอิ๋น ท้องฟ้ามืดมิดจนมองไม่เห็นนิ้วมือตนเอง ลมหนาวนอกหน้าต่างพัดแผ่วเบา เป็นช่วงเวลาที่มืดมัวที่สุด หนาวเย็นที่สุด และง่วงงุนที่สุดในรอบวัน

ฉีหลิ่นเคยชินกับการตื่นนอนเป็นเวลาและมีร่างกายกำยำแข็งแรง จึงตื่นขึ้นมาก่อนเป็นคนแรกเนิ่นนานแล้ว หลังสวมเสื้อผ้าเรียบร้อยก็เดินย่องไปยังหน้าประตูห้องของซูมู่ ด้วยเกรงว่าการเคลื่อนไหวที่เอิกเกริกเกินไปจะรบกวนจิตวิญญาณของเด็กหนุ่ม จึงกดเสียงให้ต่ำแล้วเอ่ยเรียกแผ่วเบา “มู่โถว ตื่นได้แล้ว ควรล้างหน้าล้างตาเตรียมตัวไปสอบเถิด”