ตอนที่ 159 แม่เฒ่าซูนึกเสียใจ

แม่เฒ่าซูลากขากะเผลก ค่อย ๆ ย่องทีละก้าวไปจนถึงข้างประตูไม้ของบ้านตนเอง นางยกมืออันสั่นเทาผลักประตูบ้านเปิดออก

ชั่วพริบตาที่บานพับประตูดังเอี๊ยดอ๊าดเบา ๆ เสียงด่าทอแหลมสูงเผ็ดร้อนสายหนึ่งพลันซัดกระหน่ำลงมาใส่ตรงศีรษะ ชวนให้แก้วหูผู้ฟังเจ็บแปลบ ไร้ซึ่งความอบอุ่นอ่อนโยนแม้แต่น้อย

“ซูเหล่าซาน! ข้าทนเจ้าจนเหลือทนแล้วจริง ๆ! เจ้าลองพูดมาซิ อ่านตำราปีแล้วปีเล่า ผลาญเงินทองโลหิตหัวใจของครอบครัวไปเท่าใด สุดท้ายแล้วเป็นอย่างไรเล่า? แม้แต่เกียรติยศทางราชการขั้นบัณฑิตซิ่วไฉระดับรั้งท้ายที่สุดก็ยังสอบไม่ติด!”

ผู้ที่เอ่ยปากก็คือภรรยาของหัวหน้าซู นางยกสองมือเท้าสะเอว ยืนอยู่กึ่งกลางเรือนกลาง ใบหน้าเต็มไปด้วยปราณอาฆาตและความหงุดหงิด สายตาจ้องเขม็งไปยังซูจื้อเกาที่อยู่เบื้องหน้า ปากพร่ำบ่นตำหนิไม่หยุดหย่อน

“ในใจเจ้าไม่รู้ประสาบ้างเลยหรือ? ที่ดินชั้นดีของบ้านตระกูลซูเรา ถูกเจ้าผลาญไปทีละหมู่ ๆ จนเกลี้ยงเกลา! แต่เดิมบ้านเรามีนาขั้นดีตั้งสิบกว่าหมู่ จะใช้ชีวิตอย่างสุขสงบก็เหลือเฟือยิ่งนัก แต่ก็เพราะเจ้าเอาแต่อ่านตำราตายด้านทุกวัน ไม่ทำการทำงาน ไปสอบคัดเลือกขุนนางปีแล้วปีเล่าก็สอบตกทุกปี เงินทองในบ้านทุ่มเทใส่ตัวเจ้าจนหมด ที่ดินก็ขายจนแทบไม่เหลือสักกี่หมู่!”