ตอนที่ 154 แผนการเย็บแผล

เช้าตรู่วันถัดมา ซูหว่านหว่านพักผ่อนอย่างเต็มอิ่มและสงบสุข แก่นแท้ ปราณ จิตวิญญาณฟื้นฟูกลับมาโดยสิ้นเชิง หลังจัดแจงตนเองเรียบร้อยก็มุ่งหน้าตรงไปยังหอถงเต๋อทันที

นางเพิ่งจะย่างเท้าก้าวเข้าสู่โรงหมอ เถ้าแก่โจวซึ่งกำลังตรวจทานสมุดบัญชีสมุนไพรอยู่หน้าโต๊ะคิดเงินก็เงยหน้าขึ้นมองในทันใด รอยยิ้มอ่อนโยนผุดพรายขึ้นบนใบหน้าฉับพลัน เขาวางสมุดบัญชีในมือลงแล้วเดินเข้ามาต้อนรับ

“แม่หนูหว่านหว่าน ในที่สุดก็ได้พบเจ้าเสียที! ไม่ได้พบกันหลายวันเลย ได้ยินอาจารย์ของเจ้าบอกว่าเจ้าออกไปตรวจรักษานอกสถานที่ การเดินทางราบรื่นดีหรือไม่” น้ำเสียงของเถ้าแก่โจวเต็มไปด้วยความห่วงใยอันคุ้นเคย เขารักใคร่เอ็นดูคุณหนูน้อยผู้มีวิชาแพทย์ล้ำเลิศและสุขุมรอบคอบผู้นี้จากก้นบึ้งของหัวใจ

ซูหว่านหว่านพยักหน้าให้เถ้าแก่โจวเล็กน้อยพลางแย้มยิ้มตอบรับ “ลำบากเถ้าแก่โจวต้องเป็นห่วงแล้ว ทุกอย่างราบรื่นดีเจ้าค่ะ ผู้ป่วยล้วนได้รับการดูแลรักษาอย่างเรียบร้อยแล้ว”

ทั้งสองเพิ่งทักทายกันได้สองประโยค หลิวเต๋อซานที่กำลังจัดเก็บบันทึกการรักษาอยู่ในห้องโถงด้านในก็ได้ยินเสียงอันคุ้นเคยจากภายนอก จึงวางม้วนตำราในมือลงทันทีแล้วสาวเท้าก้าวออกมาอย่างรวดเร็ว

นับตั้งแต่ซูหว่านหว่านออกไปตรวจรักษานอกสถานที่ ในใจเขาก็เฝ้าเป็นห่วงลูกศิษย์อยู่ตลอดเวลา ทั้งกังวลว่านางจะเหน็ดเหนื่อยจากการเดินทางไกล ทั้งห่วงว่านางออกไปรับมือกับโรคร้ายซับซ้อนภายนอกแล้วจะรับมือไม่ไหว บัดนี้เห็นนางกลับมาอย่างปลอดภัย ใบหน้าก็เผยความปลาบปลื้มใจออกมาทันที