ตอนที่ 153 กลับบ้าน

“พี่สาวกลับมาแล้ว!”

ซูมู่เหลือบเห็นซูหว่านหว่านก้าวเข้าประตูมา ดวงตาพลันสว่างวาบขึ้นมาในทันใด ฝีเท้าก้าวรวดเร็วตรงเข้าไปต้อนรับ บนใบหน้าเปี่ยมด้วยความปีติยินดีที่ไม่อาจซ่อนเร้น ทั้งร่างแผ่ซ่านด้วยความเบิกบานใจ

วันนี้เขาตรงกับวันหยุดทุกสิบวันพอดี มิต้องไปเล่าเรียนที่สำนักศึกษา ตั้งแต่เลิกเรียนกลับมาบ้านเมื่อวาน ไม่เห็นแม้แต่เงาของซูหว่านหว่าน ในใจก็รู้สึกว่างเปล่า หงอยเหงาเศร้าซึมไปตลอดทั้งคืน

นี่เป็นครั้งที่สองแล้วที่กลับบ้านมาแล้วต้องคว้าน้ำเหลว วันหยุดพักคราวก่อน พี่เขยบอกว่าพี่สาวออกไปตรวจอาการข้างนอก วันหยุดทุกสิบวันคราวนี้ก็ยังคงไม่พบพี่สาวเช่นเดิม

เมื่อวานหลี่หยวนชวนเขาไปเที่ยวเล่นที่จวน หากเป็นยามปกติ ซูมู่คงดีอกดีใจตามไปแต่แรกแล้ว

ทว่าคราวนี้เขากลับปฏิเสธไปตรง ๆ โดยมิต้องคิดเลยแม้แต่น้อย

หลี่หยวนในตอนนั้นยังนึกประหลาดใจ ซักไซ้ถามเขาอยู่หลายรอบ “วันวานข้าชวนเจ้า เจ้าล้วนตอบตกลงอย่างกระตือรือร้นทุกครา ไฉนวันนี้จึงเป็นเช่นนี้เล่า? หรือว่ามีเรื่องสำคัญอะไรกัน?”