ตอนที่ 147 ปลอดภัยทั้งแม่และลูก

นางกัดผ้าแน่นจนแทบไร้ความรู้สึกที่ปลายลิ้น อาศัยเพียงความยึดติดของคนเป็นแม่ฝืนประคองสติไว้ ทุ่มเทกำลังทั้งหมดปรับลมหายใจ กักเก็บและออกแรงตามคำชี้แนะของซูหว่านหว่าน

หนึ่งครั้ง สองครั้ง สามครั้ง... หลังช่วยพยุงอย่างนุ่มนวลและออกแรงเป็นจังหวะอยู่หลายครา หมอตำแยที่เฝ้าอยู่ด้านหน้าสุดพลันตาเป็นประกาย น้ำเสียงเปี่ยมล้นด้วยความปลาบปลื้มยินดี ร้องตะโกนเสียงดังด้วยความตื่นเต้น “เห็นแล้ว! เห็นแล้ว! ภรรยาซู! เห็นศีรษะเด็กแล้ว! ศีรษะเด็กโผล่ออกมาแล้ว!”

เสียงร้องตะโกนนี้จุดประกายความหวังทั่วทั้งห้องขึ้นมาในชั่วพริบตา

บรรยากาศที่ตึงเครียดถึงขีดสุด ในที่สุดก็ผ่อนคลายลงเล็กน้อย

แม่นมอวิ๋นร้องไห้หนักกว่าเดิม ทว่ากลับเป็นน้ำตาแห่งความปีติ มือหนึ่งช่วยประคองร่างของนางหลิน อีกมือสะอึกสะอื้นพลางกล่าว “คุณหนู! ใกล้แล้วเจ้าค่ะ! ประเดี๋ยวก็คลอดออกมาแล้ว! ท่านอดทนอีกนิดนะเจ้าคะ! พวกเราผ่านพ้นมาได้แล้ว!”

สีหน้าของซูหว่านหว่านยังคงสงบนิ่ง นางรีบกำชับอย่างเร่งด่วนทันที “ทุกคนตั้งสติไว้! ฮูหยินโปรดจำไว้ให้ดี! ช่วงเวลาสุดท้ายนี้ห้ามกลั้นหายใจออกแรงฮึดเป็นอันขาด!”