ตอนที่ 146 การผ่าตัดเปิดช่องคลอด

“ตะ... แต่ว่า...” แม่นมอวิ๋นร้องไห้จนตัวสั่นเทา มองดูนางหลินที่นอนคุดคู้อย่างทรมาน ในใจทั้งหวาดกลัวทั้งเจ็บปวด ไม่กล้าพยักหน้าตกลงเสียที

ขณะที่ทุกคนกำลังคุมเชิงลำบากใจ บรรยากาศทั่วทั้งห้องเต็มไปด้วยความกระวนกระวาย น้ำเสียงอ่อนแรงทว่าหนักแน่นเด็ดเดี่ยวเป็นพิเศษสายหนึ่งก็ดังขึ้นช้า ๆ

“ข้าตกลง”

สุรเสียงแผ่วเบายิ่งนัก แฝงไว้ด้วยความเหนื่อยล้าถึงที่สุดและความแหบพร่าหลังผ่านความเจ็บปวด

ทุกคนหันขวับไปมองพร้อมกัน มองไปยังนางหลินที่อยู่บนตั่งเตียง

นางหลินทุเลาจากความเจ็บปวดรุนแรงไปชั่วครู่ ฝืนปรับลมหายใจให้สม่ำเสมอ นางค่อย ๆ เบิกตากว้าง ก้นบึ้งดวงตาไร้ซึ่งความตื่นตระหนก หลงเหลือเพียงความเด็ดขาดที่ยอมแลกด้วยทุกสิ่ง

หัวใจของแม่นมอวิ๋นพลันบีบรัด ก้มกายร้องไห้คร่ำครวญว่า “คุณหนู! ไม่ได้นะเจ้าคะ! ท่านอย่าได้ใจร้อนวู่วามเป็นอันขาด! การลงมีดเช่นนี้เจ็บปวดและอันตรายเกินไป พวกเราลองคิดหาวิธีอื่นกันเถิด!”

นางหลินส่ายหน้าเบา ๆ พยายามยกมืออันเย็นเฉียบขึ้นมาอย่างยากลำบาก ดึงแขนของแม่นมอวิ๋นไว้แผ่วเบา กลิ่นอายขาดเป็นห้วง ๆ ทว่าแน่วแน่อย่างยิ่ง “แม่นม... ข้าไม่มีทางเลือกแล้ว...”

นางกระจ่างแจ้งถึงสถานการณ์ของตนเองดียิ่งกว่าผู้ใด