ตอนที่ 144 ลื่นล้ม

เวลาผ่านไปชั่วพริบตา ครึ่งเดือนผ่านพ้นไปอย่างราบรื่น วิธีของซูหว่านหว่านได้ผลจริง ๆ ท้องของนางหลินไม่โตขึ้นอีก ทั้งคนมีแก่นแท้ ปราณ จิตวิญญาณดีขึ้นวันแล้ววันเล่า

หินก้อนใหญ่ที่กดทับอยู่ในใจของนางหลิน ในที่สุดก็ยกออกไปได้อย่างหมดจดเสียที

ค่ำวันนี้หลังอาหารมื้อเย็น นางหลินไปเดินเล่นย่อยอาหารในสวนดอกไม้เล็ก ๆ ของเรือนตนเองตามปกติ

นางหลินก้าวเดินอย่างเชื่องช้า จิตใจกำลังผ่อนคลาย ใต้เท้าพลันไม่รู้เหยียบเข้ากับอะไรกันที่ลื่นไหล ใต้ฝ่าเท้าพลันวูบโหวง ทั้งร่างสูญเสียการทรงตัวไปในพริบตา

“แย่แล้ว!”

ในก้นบึ้งหัวใจของนางหลินเพิ่งจะผุดสองคำนี้ขึ้นมา ร่างกายก็โถมล้มคว่ำไปข้างหน้าอย่างควบคุมไม่ได้

แม่นมอวิ๋นที่ติดตามปรนนิบัติอย่างใกล้ชิดอยู่ด้านข้างเห็นภาพนี้เข้า หัวใจก็พลันหดเกร็ง ไม่ทันได้คิดอะไรก็ยื่นมือออกไปอย่างแรง ทุ่มเทกำลังทั้งหมดไปข้างหน้าเพื่อประคอง

ทว่าเรื่องราวเกิดขึ้นกะทันหันเกินไป รวดเร็วอย่างน่าตระหนก แม่นมอวิ๋นอายุมากแล้ว การเคลื่อนไหวสุดท้ายก็ช้าไปก้าวหนึ่ง ปลายนิ้วเพียงเฉียดโดนแขนเสื้อของนางหลิน ไม่อาจต้านทานแรงที่ร่วงหล่นลงไปได้เลย