ตอนที่ 139 หมอหลิวเรียนรู้วิชาอันยอดเยี่ยม

ซูหว่านหว่านกับฉีหลิ่นอดนอนมาตลอดทั้งคืน มิได้ปิดตาสักงีบ ยามที่ทั้งสองเร่งรุดกลับมาถึงในตำบล ท้องฟ้าก็สว่างโร่แล้ว

นางเหนื่อยล้าจนเปลือกตาแทบลืมไม่ขึ้น จึงแวะไปที่หอถงเต๋อเพื่อบอกกล่าวอาจารย์หลิวเต๋อซานก่อน กล่าวสั้น ๆ เพียงว่าตนเพิ่งออกไปตรวจรักษานอกสถานที่ตลอดทั้งคืน เหนื่อยล้าเกินไปจึงขอกลับไปนอนพักผ่อนสักตื่น

หลิวเต๋อซานเห็นสีหน้านางซีดเผือด ทั่วร่างอ่อนล้าอิดโรย ก็รีบโบกมือให้นางกลับไปพักผ่อน มิได้ซักไซ้ไล่เลียงอันใดมากความ

ซูหว่านหว่านกลับถึงบ้านก็ล้มตัวลงนอน หลับรวดเดียวจนถึงยามบ่าย พลันฟื้นกำลังวังชาแล้วจึงล้างหน้าหวีผมจนสะอาดสะอ้าน แล้วกลับมาบอกกล่าวอาจารย์ที่หอถงเต๋ออีกครา

นางเพิ่งก้าวข้ามประตูเข้ามา หลิวเต๋อซานก็วางงานในมือลงทันที ก้าวเท้ายาว ๆ เข้ามาต้อนรับ สีหน้าเต็มไปด้วยความร้อนรนกระวนกระวายใจ

“หว่านหว่าน เมื่อวานนี้เจ้าไปตรวจรักษาเคสอะไรกันแน่ ถึงได้เหน็ดเหนื่อยจนมีสภาพเช่นนี้ ข้าดูสภาพของเจ้าตอนกลับมาเมื่อเช้า ย่อมมิใช่อาการปวดศีรษะตัวร้อนหรือโรคลมไข้ธรรมดาทั่วไปเป็นแน่! จะต้องพานพบโรคเฉียบพลันที่อันตรายใหญ่หลวงมาแน่แท้!”