เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
ซูหว่านหว่านมองดูเสื้อผ้าที่ทั้งสามคนครอบครัวตระกูลเฝิงสวมใส่ ซึ่งซักจนสีซีดขาว ทั้งยังมีรอยปะชุนอยู่เต็มไปหมด มองดูแล้วชวนให้ผู้คนเกิดความเวทนาสงสาร
วันนี้ ซูหว่านหว่านจงใจร้องเรียกพี่สะใภ้เฝิงที่กำลังเก็บกวาดสิ่งของเบ็ดเตล็ดอยู่ในห้องเอาไว้ แล้วเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา
“พี่สะใภ้เฝิง ฝีมืองานเย็บปักของเจ้าเป็นอย่างไรบ้าง วันธรรมดาทั่วไปพอจะตัดเย็บเสื้อผ้าผ้านวมเป็นหรือไม่”
จู่ ๆ พี่สะใภ้เฝิงก็ถูกผู้เป็นนายเอ่ยถาม จิตใจพลันบีบรัดแน่นในชั่วพริบตา นางตะลึงงันไปชั่วขณะตรงนั้น นางคิดไปเองตามจิตสำนึกว่าซูหว่านหว่านต้องการให้นางปรนนิบัติผู้เป็นนาย โดยตัดเย็บเสื้อผ้าตัวในให้แก่ซูหว่านหว่านและฉีหลิ่น อย่างไรเสียครอบครัวของพวกนางก็เป็นผู้รับใช้ที่เพิ่งเข้าจวนมา สถานะต่ำต้อย หน้าที่เดิมทีก็คือการปรนนิบัติดูแลตระกูลผู้เป็นนาย