ตอนที่ 116 สงสัยในตนเอง

ฉีอันยังคงจมอยู่ในความปิติยินดีที่จะได้เป็นพ่อ มุมปากแทบไม่หุบลงเลย สายตาไม่อาจละไปจากจ้าวชุนหลันได้แม้แต่วินาทีเดียว เขายิ้มอย่างโง่งมไม่หยุด

รอจนซูหว่านหว่านจากไป ฉีอันยิ่งนั่งไม่ติด เขาฉุดรั้งฉีหลิ่นพลางอวดด้วยความตื่นเต้น “พี่หลิ่น! พี่หลิ่น! ข้ากำลังจะเป็นพ่อแล้ว! ชุนหลันตั้งครรภ์แล้ว!”

ฉีหลิ่นยังไม่ทันได้เอ่ยปาก ก็ถูกฉีอันกระชากแขนอีกครั้ง พร้อมฟังเขาพึมพำไม่หยุดหย่อน

“เจ้าดูสิ เจ้าแต่งงานก่อนข้า แต่ลูกของเจ้ายังไม่มีวี่แวว ลูกของข้าต่อไปจะเป็นหัวหน้า ส่วนลูกของเจ้าทำได้เพียงเป็นน้องชายกับน้องสาวเท่านั้น!”

“ต่อไปข้าก็เป็นคนที่จะได้เป็นพ่อคนแล้ว ไม่ใช่เจ้าหนูเหลือขอเมื่อก่อนอีกต่อไป!”

ฉีอันพร่ำบ่นไม่หยุด ใบหน้าเต็มไปด้วยความลำพอง เขาฉุดรั้งฉีหลิ่นเพื่ออวดซ้ำแล้วซ้ำเล่า จนหูของฉีหลิ่นแทบจะด้านชา คิ้วขมวดเล็กน้อย แต่ก็ไม่อยากขัดจังหวะเรื่องมงคลของน้องชาย จึงทำได้เพียงทนฟังด้วยความอดทน

ฉีอันฉุดรั้งฉีหลิ่นบ่นพึมพำอยู่เต็มชั่วยามกว่าครึ่ง พลิกไปพลิกมาก็มีแต่เรื่องมงคลที่ตนจะได้เป็นพ่อคน ฉีหลิ่นเงียบมาตลอดทาง นานครั้งจึงจะตอบรับสักคำ แต่ในใจกลับยิ่งรู้สึกไม่สบายใจ