ตอนที่ 107 ซูจื้อเกากลับบ้านไปยุยง

ยามค่ำกลับถึงที่พัก ซูมู่ก้าวพ้นประตูก็กลั้นวาจาไม่อยู่ รั้งตัวซูหว่านหว่านแล้วบอกเล่าเรื่องที่พบซูจื้อเกาหน้าหออันซ่านเมื่อช่วงกลางวันออกมาจนหมดเปลือก

ซูหว่านหว่านฟังจบ ปลายนิ้วก็ลูบขอบโต๊ะเบา ๆ คิ้วขมวดมุ่นเล็กน้อย เอ่ยด้วยน้ำเสียงเด็ดเดี่ยว “ซูมู่ เจ้าอย่าได้เก็บไปใส่ใจ คนเช่นซูจื้อเกาจิตใจคับแคบมาแต่ไหนแต่ไร ยามนี้ต้องเสียหน้าเสียท่าไป เขาย่อมไม่ยอมเลิกราง่าย ๆ เพียงนี้แน่”

ซูมู่เองก็กังวลอยู่บ้าง เกาศีรษะเอ่ย “พี่สาว เช่นนั้นพวกเราจะทำอย่างไรดี หากเขากลับมาก่อเรื่องวุ่นวายอีก จะกระทบกับการค้าขายที่ร้านของพวกเราหรือไม่”

“วางใจเถิด พี่สาวมีแผนในใจแล้ว” ซูหว่านหว่านหันไปมองฉีหลิ่นที่กำลังเช็ดถูดอกธนูอยู่ด้านข้าง แล้วกำชับเสียงแผ่ว “พี่หลิ่น ช่วงนี้ท่านต้องเหน็ดเหนื่อยเปลืองแรงสักหน่อย หากวันใดไม่มีธุระอะไรกัน ก็ช่วยจับตาดูแถว ๆ ร้านให้มาก ซูจื้อเกาผู้นั้นเจ้าเล่ห์เพทุบาย ไม่แน่อาจจะลงมือทำเรื่องต่ำช้าอะไรกันขึ้นมา ทางฝั่งข้าขอเพียงสถานพยาบาลไม่ยุ่ง ก็จะแวะเวียนมาดูสถานการณ์ทางนี้ จะปล่อยให้เขามาทำลายการค้าของพวกเราไม่ได้เป็นอันขาด”