ตอนที่ 99 ฉีเหิงตกงาน

เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น ทั้งสองต้มข้าวต้มง่าย ๆ กินคู่กับผักดองและกับข้าวจานเล็ก รีบกินมื้อเช้าจนเสร็จ เก็บข้าวของติดกายเรียบร้อย แล้วออกเดินทางมุ่งหน้ากลับหมู่บ้านทันที

เมื่อเดินมาถึงหน้าประตูบ้านอาสะใภ้รองฉี ประตูรั้วแง้มไว้ครึ่งหนึ่ง ซูหว่านหว่านยกมือเคาะประตูเบา ๆ พลางเอ่ยปากตะโกนเรียก “อาสะใภ้รอง อยู่บ้านหรือไม่เจ้าคะ”

ด้านในมีเสียงตอบรับลอยออกมาอย่างรวดเร็ว ปนไปด้วยความแหบพร่าและเหนื่อยล้า “ไอ้หยา! อยู่ ๆ หว่านหว่านกลับมาแล้วหรือ รีบเข้ามา เร็วเข้า เข้ามานั่งในบ้านสิ”

ซูหว่านหว่านกับฉีหลิ่นผลักประตูเดินเข้าลานบ้าน ทันทีที่ก้าวเท้าเข้าเรือนกลาง ก็รู้สึกว่าบรรยากาศผิดปกติไป

ภายในห้องเงียบเชียบ ไม่มีเค้าความครึกครื้นเช่นวันวานแม้แต่น้อย ชวนให้อึดอัดและหดหู่เป็นพิเศษ

นางมองไปยังอาสะใภ้รองฉีตามจิตสำนึก เพียงแวบเดียวก็สังเกตเห็นความผิดปกติ

ดวงตาทั้งสองข้างของอาสะใภ้รองบวมเป่ง เปลือกตาแดงก่ำ มองปราดเดียวก็รู้ว่าร้องไห้มานาน สีหน้าย่ำแย่ ทั้งร่างดูห่อเหี่ยว ไร้ซึ่งจิตวิญญาณโดยสิ้นเชิง