ตอนที่ 97 น้ำพริกเห็ด

ซูหว่านหว่านได้ยินดังนั้น ก็รู้สึกว่ามีเหตุผลเช่นกัน

เห็ดป่าสด ๆ เก็บไว้ได้ไม่นานจริง ๆ หากจะหวังพึ่งเพียงการทำหม้อไฟเพื่อใช้ให้หมดทุกวัน ย่อมไม่อาจระบายออกได้มากถึงเพียงนี้เป็นแน่

นางขบคิดเพียงชั่วครู่ ก็คิดแผนการดี ๆ ออกมาได้ทันที จึงหันไปเอ่ยกับหลี่จิ่งและพ่อครัวเจียงว่า

“มิเป็นไร เรื่องนี้จัดการง่ายยิ่ง ข้าจะสอนสูตรน้ำพริกเห็ดให้พวกท่านอีกอย่างหนึ่ง”

“น้ำพริกเห็ดที่ทำเสร็จแล้ว ไม่ว่าจะกินกับข้าว คลุกบะหมี่ สอดไส้หมั่นโถว หรือกินแกล้มกับกับข้าว ล้วนอร่อยล้ำเลิศทั้งสิ้น อีกทั้งยังเก็บไว้ได้นาน ไม่ต้องกลัวว่าจะเน่าเสีย”

ซูหว่านหว่านเอ่ยต่อไปว่า “ภัตตาคารของพวกท่านสามารถทำเช่นนี้ได้ ยามที่ลูกค้ามากินหม้อไฟ ทุกโต๊ะจะได้รับน้ำพริกเห็ดจานเล็ก ๆ ให้ลิ้มลองความสดใหม่โดยไม่คิดเงิน ให้ลูกค้ารู้สึกว่าได้กำไร ในใจย่อมเบิกบาน ความชื่นชอบพุ่งทะยานจนดึงดูดลูกค้าประจำไว้ได้ หากผู้ใดกินแล้วรู้สึกอร่อย อยากซื้อกลับไป ก็สามารถแบ่งขายแยกได้ นับเป็นการค้าอีกทางหนึ่ง”