ตอนที่ 93 ในที่สุดก็มีความคืบหน้า

ห้องหลอมโอสถ ณ ลานหลังสถานพยาบาล นับตั้งแต่องค์รัชทายาทเซียวเฉิงอวี้ทรงเอ่ยปากฝากฝังให้คิดค้นโอสถห้ามเลือดเข้มข้นสำหรับทหารเป็นต้นมา ตลอดครึ่งเดือนเศษนี้ ไอยาไม่เคยจางหายไปแม้แต่น้อย

ไม่ว่าจะกลางวันหรือกลางคืน ถ่านไฟในห้องลุกโชนไม่เคยมอดดับ เตาโอสถรักษาความร้อนไม่เคยคลาย เพียงก้าวเท้าเข้าประตูเรือน กลิ่นสมุนไพรอันเข้มข้นกลมกล่อม ทั้งเจือรสขมฝาดและเผ็ดเย็นจาง ๆ ก็โชยเข้าปะทะหน้า แทรกซึมเข้าโพรงจมูก ซาบซ่านสู่ปอดและอวัยวะภายใน สูดดมแล้วทำให้มโนจิตสงบนิ่ง ทว่ายังแฝงไอแห่งความตรากตรำทั้งวันทั้งคืนและความตึงเครียดที่ไม่กล้าหย่อนยานแม้เพียงนิด

สองศิษย์อาจารย์ ซูหว่านหว่านและอาจารย์หลิวเต๋อซาน ในช่วงหลายวันนี้แทบจะกินนอนจมปลักอยู่ในห้องหลอมโอสถ

ยามกลางวัน ซูหว่านหว่านนั่งตรวจรักษาโรคตามปกติ จับชีพจรจ่ายตำรับยา การฝังเข็มพอกสมุนไพรให้ชาวบ้านร่วมถิ่น ในสถานพยาบาลผู้คนเข้าออกไม่ขาดสาย ยุ่งจนเท้าแทบไม่ติดพื้น ทว่าขอเพียงส่งผู้ป่วยคนสุดท้ายกลับไป นางกระทั่งเวลาดื่มน้ำสักอึกหรือพักหายใจสักหน่อยก็ยังเสียดายไม่ยอมรั้งรอ รีบมุ่งตรงเข้าห้องหลอมโอสถที่ลานหลังทันที มิยอมชักช้าแม้แต่เค่อเดียว

หลิวเต๋อซานยิ่งเป็นเช่นนั้น