ตอนที่ 92 ลงนามสัญญา

ซูหว่านหว่านที่เก็บกวาดเสร็จแล้วเดินกลับมาเห็นหลี่จิ่งยังคงนั่งนิ่งอยู่ที่เดิม ในมือถือถ้วยชาร้อนอยู่นานสองนานก็ไม่ยอมยกขึ้นจิบแม้แต่คำเดียว สายตาคอยเหลือบมองมาทางซูหว่านหว่านเป็นระยะ ท่าทางดูอึกอักคล้ายมีเรื่องในใจอยากพูดแต่ไม่กล้าพูด

ซูหว่านหว่านเห็นท่าทางลังเลกระอักกระอ่วนของเขา ในใจก็พอคาดเดาได้หลายส่วน จึงอดไม่ได้ที่จะเอ่ยถามขึ้นก่อน:

“เถ้าแก่หลี่ กับข้าวก็กินแย่แล้ว เหตุใดท่านยังนั่งนิ่งอยู่อีกเล่า หรือว่าท่านยังมีเรื่องอื่นอยากจะพูด”

หลี่จิ่งได้ยินเช่นนั้น ใบหน้าก็แดงระเรื่อขึ้นมาเล็กน้อย ดูเก้อเขินอยู่บ้าง เขาเกาศีรษะ น้ำเสียงเจือความเอียงอายอยู่หลายส่วน:

“มิปิดบังคุณหนูซู ตอนนี้ข้าพูดยากอยู่บ้างจริง ๆ พูดออกไปก็กลัวว่าคุณหนูจะหาว่าข้าโลภมาก ล่วงเกินจนเกินไป”

ซูหว่านหว่านยิ้มบาง ๆ “ไม่เป็นไร มีวาจาอะไรกันท่านพูดมาตรง ๆ ก็พอ ไม่ต้องอ้อมค้อมหรอก”

หลี่จิ่งสูดหายใจเข้าลึก ๆ จึงเอ่ยปากอย่างซื่อตรง: