ตอนที่ 88 หลี่หยวนเจ้าอ้วนน้อย

ยามที่ซูมู่เหยียบย่างรับแสงอรุณยามเช้ากลับมาถึงสำนักศึกษา นักศึกษาส่วนใหญ่ในลานยังมากันไม่ครบ ฟูจื่อกู้เองก็ยังไม่ปรากฏกาย ทั่วทั้งสำนักศึกษาเงียบสงบยิ่งนัก มีเพียงเพื่อนร่วมสำนักไม่กี่คนที่มาถึงแต่เช้าจับกลุ่มหัวเราะพูดคุยกันเบา ๆ ซูมู่ยกมือปลดถุงผ้าใส่ตำราบนบ่าลง วางไว้บนโต๊ะตำราของตนอย่างมั่นคง พลางจัดแจงตำราเรียนและพู่กันหมึกที่วางอยู่บนโต๊ะให้เรียบร้อย พอตั้งท่าจะนั่งลงพักผ่อนให้หายเหนื่อย ด้านหลังก็มีเงาร่างกลมป้อมสายหนึ่งก้าวฉับ ๆ ปรี่เข้ามา

ผู้ที่มาก็คือหลี่หยวน เจ้าอ้วนน้อยผู้นี้ผิวพรรณขาวสะอาดยิ่งนัก แก้มยุ้ยมีเนื้อมีหนัง รูปร่างกลมกล่อมน่าเอ็นดูเป็นพิเศษ เป็นบุตรชายคนเดียวของเถ้าแก่ภัตตาคารระดับหนึ่งเซียงในตำบล กำเนิดมาก็ปากเปราะตะกละกิน ใต้หล้านี้ไม่มีของกินอร่อยใดที่มันไม่นึกถึง มันวิ่งกระย่องกระแย่งมาเบื้องหน้าซูมู่ กวาดสายตามองซ้ายขวาอย่างรวดเร็วรอบหนึ่ง ครั้นเห็นว่ารอบด้านไม่มีผู้ใดสังเกตเห็นพวกตน ก็กดเสียงต่ำลงทันที ขยับเข้ามาแนบหูซูมู่ด้วยสีหน้าตื่นเต้นปนใคร่รู้ กระซิบกระซาบว่า “ซูมู่ ข้ามาสำนักศึกษาเมื่อเช้านี้ เหลือบไปเห็นพี่เขยของเจ้ามาส่งเจ้าที่ปากตรอกเข้าพอดี! สวรรค์ของข้า พี่เขยเจ้าหน้าตาดุร้ายเกินไปแล้วกระมัง!”