เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
ราตรีหอบเอาสายลมภูเขาอันเย็นเยียบพัดผ่านเข้ามาในเรือนพักของเรือนลานเล็ก ซูหว่านหว่านมองดูฉีหลิ่นที่กำลังเก็บตะกร้าสมุนไพรอยู่เบื้องหน้า ปลายนิ้วของนางบีบแน่นเข้าหากันเล็กน้อย ในที่สุดก็ก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าวแล้วเอ่ยปากด้วยเสียงแผ่วต่ำ
“พี่หลิ่น ท่านอย่าเพิ่งง่วนอยู่เลย ข้ามีเรื่องสำคัญเรื่องหนึ่งจะพูดกับท่าน”
การกระทำในมือของฉีหลิ่นชะงักลง เขาหันหน้ามามองนาง เห็นสีหน้าของนางเคร่งขรึมไม่เหมือนยามปกติ ก็วางสิ่งของในมือลงทันที แล้วจูงนางมานั่งลงข้างโต๊ะ เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน “มีอันใดหรือ หรือว่าไปเจอปัญหาที่สถานพยาบาลของอาจารย์เข้า หรือร่างกายไม่สบายตรงไหน”
ซูหว่านหว่านส่ายหน้า นางกวาดสายตามองประตูดวงหน้าต่างที่ปิดสนิทรอบหนึ่ง จึงลดเสียงลงต่ำยิ่งกว่าเดิม แทบจะแนบชิดอยู่ข้างหูของฉีหลิ่นแล้วเอ่ยทีละคำ “พ่อค้าที่ได้รับบาดเจ็บซึ่งพวกเราช่วยไว้ริมทางบนเขาเมื่อสองสามวันก่อน ผู้นั้นหาใช่คนธรรมดาไม่ เขาคือองค์รัชทายาทในรัชกาลปัจจุบัน เซียวเฉิงอวี้”