ตอนที่ 72 สนทนาลับยามดึก

ม่านราตรีกดตัวลงมาอย่างมืดครึ้ม ความพลุกพล่านจอแจในหมู่บ้านยามกลางวันสลายหายไปจนสิ้น หลงเหลือเพียงเสียงแมลงกรีดร้องเป็นระยะ ๆ ขับเน้นให้ราตรีนี้ยิ่งทวีความเงียบสงบ

ภายในกระท่อมชาวนา แสงเทียนดับมอดไปนานแล้ว หลงเหลือเพียงแสงจันทร์จาง ๆ สายนอกหน้าต่างที่ส่องลอดซี่หน้าต่างเข้ามา ทอดประกายดุจแพรไหมเงินทาบทับลงข้างตั่งเบา ๆ เติมความนุ่มนวลสลัวรางให้แก่ห้องที่มืดมิดขึ้นมาหลายเสี้ยว

เซียวเฉิงอวี้พิงหัวตั่ง ยังมิได้หลับใหล