ตอนที่ 69 พ้นเคราะห์พบทางออก

หลังมื้อเที่ยง ภายในห้องอบอุ่นผ่อนคลาย แสงตะวันสาดเฉียงผ่านซี่หน้าต่างเข้ามา พาให้รู้สึกเกียจคร้านยามบ่าย

เซียวเฉิงอวี้เพิ่งจะดื่มยาต้มรสขมหมดไปหนึ่งชาม ซูมู่ก็ประคองผ้าฝ้ายสะอาดผืนหนึ่งก้าวสั้น ๆ เข้ามาหา เด็กหนุ่มยังโตไม่เต็มที่ จึงเขย่งปลายเท้าเล็กน้อย วางมาดประหนึ่งผู้ใหญ่ตัวน้อย คอยเช็ดคราบยาที่ตกค้างตรงมุมปากให้เขาอย่างระมัดระวัง แม้ท่วงท่าจะเงอะงะทว่านุ่มนวลยิ่ง

“คุณชายเซียว ท่านนอนลงพักผ่อนอีกสักตื่นเถิด พี่สาวบอกว่าพักผ่อนมาก ๆ บาดแผลจึงจะหายเร็ว”

เซียวเฉิงอวี้มองท่าทางจริงจังเป็นงานเป็นการของเขาแล้วก็ผงกศีรษะเล็กน้อย หลับตาพักผ่อนอย่างสงบ ไอยาคละคลุ้งกระจายออกไปช้า ๆ ประกอบกับในห้องสงบเงียบอย่างแท้จริง ไร้เสียงอึกทึก ไร้สายตาลอบมอง ไม่นานนักเขาก็ผล็อยหลับลึกไป

ยามลืมตาขึ้นอีกครั้ง ตะวันก็คล้อยต่ำไปทางทิศตะวันตกแล้ว ภายในห้องเงียบสงัด มีเพียงเสียงสวบสาบแผ่วเบาของปลายพู่กันที่กรีดผ่านหน้ากระดาษ