ตอนที่ 11 ทรัพย์สินของฉีหลิ่น

ซูหว่านหว่านเดินตามคนข้างกายลงเขา ฝีเท้านางชะงักไปเล็กน้อย สายตากวาดมองไปรอบด้าน ถึงได้พบว่าตลอดทางไม่เห็นแม้แต่เงาของอาสะใภ้รอง นางรู้สึกเป็นห่วงอยู่ในใจ จึงเอ่ยถามออกไปอย่างไม่เจาะจง “จริงสิ เหตุใดอาสะใภ้รองถึงไม่มาเล่า”

บุรุษข้างกายได้ยินดังนั้นก็ชะลอฝีเท้าลง น้ำเสียงอบอุ่นและจริงใจ “ใกล้ถึงเที่ยงวันแล้ว อาสะใภ้รองห่วงว่าพวกเราจะหิว จึงกลับบ้านไปตระเตรียมอาหารก่อน ก่อนไปยังกำชับไว้เป็นพิเศษ ให้พวกเราลงเขาแล้วตรงไปกินที่นั่นได้เลย จะได้ไม่ต้องลำบากจุดเตาทำเองอีก”

ซูหว่านหว่านพยักหน้า ในใจรู้สึกอบอุ่นยิ่งนัก อาสะใภ้รองเป็นคนมีน้ำใจมาแต่ไหนแต่ไร คอยดูแลนางกับน้องชายเป็นอย่างดีมาโดยตลอด นางไม่ถามสิ่งใดต่อ เดินตามบุรุษลงเขาไปทีละก้าว มุ่งหน้าตรงไปยังบ้านของอาสะใภ้รอง