ตอนที่ 9 เรือนไม้เล็กที่เปิดไม่ออก

ยามค่ำคืนรอจนฉีหลิ่นและซูมู่หลับสนิทแล้ว ซูหว่านหว่านก็พลิกกายวูบหนึ่งอย่างเงียบเชียบ เข้าสู่มิติ

น้ำพุวิญญาณยังคงใสกระจ่าง ผืนดินดำร่วนซุย เรือนไม้เล็กหลังนั้นตั้งอยู่อย่างเงียบสงบตรงมุมหนึ่ง ดูเรียบง่ายโบราณทั้งยังลึกลับ

นางถูมือไปมา เดินขึ้นไปดึงประตูอย่างกระตือรือร้น—

ไม่เขยื้อนแม้แต่น้อย

ทั้งกระชาก ทั้งผลัก ถึงขั้นออกแรงไปบ้าง ประตูกลับแน่นหนาราวกับเชื่อมติดตายไว้ ไม่เปิดออกแม้เพียงนิด

ซูหว่านหว่าน: “???”

กลายเป็นว่าบ้านหลังนี้ยังเป็นรุ่นจำกัดสิทธิ์ ไม่ให้เข้าอยู่อาศัยโดยตรงอย่างนั้นรึ?

นางเดินวนรอบเรือนไม้ไปสองรอบ ลูบแผ่นประตูแล้วก็เคาะอีกหลายที ไร้ซึ่งปฏิกิริยาตอบรับใด ๆ

ดูท่าเรือนไม้นี้คงต้องอาศัยจุดเปลี่ยนบางอย่างถึงจะเปิดออกได้ ตอนนี้จังหวะเวลายังมาไม่ถึง