ตอนที่ 2 ตัดขาดเครือญาติ 1

“ดีล่ะสิ เจ้าเด็กเหลือขอ ยังริอาจหัดขโมยกิน ดูซิว่าข้าจะไม่ตีเจ้าดาวหายนะอย่างเจ้าให้ตาย!”

เสียงด่าทอแหลมสูงดุจมีดกรีดผ่านลานเรือน ตามติดด้วยเสียง “เพียะ” ดังสะท้อน พร้อมกับเสียงร้องด้วยความเจ็บปวดอย่างสะกดกลั้นของซูมู่

“ท่านย่า พี่สาวของข้าไม่ได้กินข้าวย่อมต้องหิวแย่ นางเพิ่งฟื้น ต้องบำรุงให้ดี…” เสียงของเด็กชายทั้งแผ่วเบาและสั่นเครือ ปนเสียงสะอื้น ทว่ายังคงดื้อดึงปกป้องอะไรกันไว้

“นางจะแต่งออกไปพรุ่งนี้แล้ว อยากกินก็ไปกินที่บ้านสามีนางนู่น อย่ามาผลาญธัญพืชในตระกูลฝ่ายแม่! คนอื่นยังไม่มีจะกินเลย นางกลับล้ำค่าเสียเหลือเกิน อดสักมื้อจะอดตายหรือไร?” น้ำเสียงของแม่เฒ่าซูทั้งร้ายกาจและดุร้าย เต็มไปด้วยความรำคาญใจ