บทที่ 348: ความภาคภูมิใจเล็กๆ ของชิงเป่า

บทที่ 348: ความภาคภูมิใจเล็กๆ ของชิงเป่า

ในห้องเรียน

หลี่ชิงหรงมองเฉลยบนกระดานดำแวบหนึ่ง ก่อนก้มมองกระดาษข้อสอบของตัวเอง ปากกาสีแดงในมือค้างอยู่นานโดยไม่ยอมจดลงไป

เจียงเหนียนที่นั่งอยู่โต๊ะหน้า จู่ๆ ก็หันกลับมา

“เธอผิดไปกี่ข้อ?”

หลี่ชิงหรงมองกระดาษข้อสอบคณิตศาสตร์ที่ไม่มีรอยปากกาแดงแม้แต่นิดเดียวอีกครั้ง แล้วมองเจียงเหนียน ก่อนยื่นปากกาแดงในมือออกไป

“นายจะยืมปากกาแดงไหม?”

ได้ยินอย่างนั้น เจียงเหนียนก็เหมือนโดนฟ้าผ่าใส่ทันที

ไม่ใช่นะ

เธอไม่ผิดสักข้อเลยเหรอ?