กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Kintaroz เกาเทียนฉี
บทที่ 342: หัวหน้าห้องนุ่มนิ่มจริง ๆ
ในห้องสอบ เจียงเหนียนเขียนคำสุดท้ายของเรียงความเสร็จพอดี
เขามองเส้นแบ่งแปดร้อยตัวอักษร ก่อนจะฝืนเติมประโยคลงไปอีกหนึ่งประโยค
ดังที่ xxx เคยกล่าวไว้ มนุษย์คือดั่งต้นไม้ที่หันเข้าหาแสงอาทิตย์
หนวดสัมผัสแสวงหาดวงตะวันเจิดจ้า ส่วนรากกลับต้องหยั่งลึกลงสู่ผืนดินอันมืดมิด
เขาสรุปและยกระดับเนื้อหาเสียยกใหญ่ ทั้งที่ตัวเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเขียนอะไรลงไปบ้าง แต่พอมองดูแล้ว จำนวนคำเกินแปดร้อยไปไกลแล้ว
ไนซ์!
เรียงความไม่จำเป็นต้องตรวจหรอก แม้แต่ตอนเรียนมัธยมก็เหมือนกัน เขียนผิดแล้วจะทำยังไงได้ จะขอกระดาษข้อสอบมาเขียนใหม่หรือไง?
เจียงเหนียนเงยหน้ามองเวลา เหลืออีกสิบเจ็ดนาทีก่อนหมดเวลาสอบ
ครั้งนี้เขาไม่ได้วางปากกาแล้วพักทันที แต่พลิกกลับไปตรวจโจทย์ในส่วนวิเคราะห์บทกวีโบราณและแปลภาษาจีนโบราณต่อ