กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Kintaroz เกาเทียนฉี
บทที่ 334: ออกจากร่มของนายแล้ว ถึงได้รู้ว่าข้างนอกไม่ได้ฝนตกเลยสักนิด
เจียงเหนียนยิ้มแฉ่ง “ฉันเคยบังลมบังฝนให้เธอนะ”
โจวอวี้ถิงหัวเราะหึๆ ฝืนยิ้มออกมา
“ขอบใจนะ แต่พอออกจากร่มของนายแล้ว ฉันก็พบว่าข้างนอกมันไม่ได้ฝนตกเลยสักนิด”
“อย่าพูดอะไรไร้สาระเลย ไปด้วยกันก็พอ” เจียงเหนียนพูด “อวี้ถิง เธอก็คงไม่อยากให้คนอื่นรู้เรื่อง...”
ได้ยินดังนั้น สีหน้าโจวอวี้ถิงก็ซีดเผือด หัวใจเต้นตึกตักไม่หยุด ในใจด่าว่าหมอนี่มันบ้าชัดๆ ดึงเธอลงน้ำให้ได้เลยสินะ
แต่เขาน่าจะมีวิธีอยู่
เธอคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนพูดว่า “ฉันปฏิเสธหลิวเฟยเผิงไปแล้ว แต่เขากลับชวนนายกับฉันไปสังสรรค์ด้วยกัน ดูยังไงก็คืองานเลี้ยงหงเหมินชัดๆ”
“พูดจริงๆ นะ ฉันนึกไม่ออกเลยว่าทำไม”
เจียงเหนียนคิดก่อนตอบ “เขาอาจจะ...ต้องเห็นกับตาตัวเอง ถึงจะยอมตัดใจมั้ง พอดีเธอจะได้ทำให้พี่ชายหลิวสมหวังไง”