บทที่ 316: นายรู้ได้ยังไง? ไม่บอกหรอก

บทที่ 316: นายรู้ได้ยังไง? ไม่บอกหรอก

การรักใครสักคนปิดไม่มิด แต่ถ้ารักสองคนก็ต้องซ่อนให้ดีหน่อย

เจียงเหนียนรู้สึกว่าตัวเองไม่จำเป็นต้องซ่อน

เพราะถามใจตัวเองแล้ว เขาไม่ละอายเลยสักนิด

อีกอย่าง ต่อให้คิดจะซ่อนก็คงซ่อนไม่ได้อยู่ดี

เขาถอนหายใจแผ่วเบา ก้มหน้าทำโจทย์ต่อ เวลาไหลผ่านไปอย่างรวดเร็วท่ามกลางมหาสมุทรข้อสอบ เล็ดลอดจากปลายปากกาที่ขีดเขียนฉึกฉักและหน้าหนังสือที่พลิกไปมา

เชี่ยเอ๊ย แสงจันทร์เหนือสระบัวจริงๆ

คาบเรียนรู้ด้วยตัวเองช่วงค่ำคาบแรก อาจารย์หลิวเดินเข้ามากะทันหัน เขายังหันกลับไปเหลือบดูตารางเรียนด้วย

“คาบทบทวนภาษาจีนตอนเย็นใช่ไหม?”

“ใช่ครับ/ค่ะ” มีคนตอบ