กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Kintaroz เกาเทียนฉี
บทที่ 311: บาดแผลจากการทรยศไม่มีวันสมาน
“หลี่ฮว่า พวกเราไปผ่านประตูมังกรพร้อมเจียงเหนียนกันเถอะ” หม่า กั๋วจวิ้นเสนอ
“ก็ได้ล่ะนะ เฮ้อ ไปกับลูกชายสองคนเลยสินะ” หลี่ฮว่าทำท่าสงวนตัว ก่อนเริ่มแผลงฤทธิ์อย่างบ้าคลั่งอีกครั้ง “เจ้าหนุ่มทั้งหลาย ความหล่อของพวกเจ้ายังไม่ถึงครึ่งของข้าเลย”
หม่า กั๋วจวิ้นพูดไม่ออก “ให้ตายสิ นายขนส่งทางบกมาเหรอวะ”
หลี่ฮว่าส่ายนิ้ว “เปล่า ปกติฉันขนส่งทางเรือ”
“ยิงลงทะเล?”
“เชี่ยเอ๊ย เหล่าหม่า ทำไมนายพูดจาหยาบคายขนาดนี้” หลี่ฮว่ากอดหัว ก่อนส่ายไปมาอย่างคนสติหลุด “ฉันเป็นโลลิตัวน้อยสูงเมตรห้าสิบ ไม่ฟัง ไม่ฟัง!”
หม่า กั๋วจวิ้นรู้สึกจริง ๆ ว่า การใส่เสื้อโค้ตลมมายืนข้างหลี่ฮว่านั้นมันน่าอายเกินไป
หากเจียงเหนียนอยู่ด้วย อย่างน้อยก็คงช่วยชดเชยบรรยากาศทึ่ม ๆ ที่หลี่ฮว่าลากให้ตกต่ำลงได้บ้าง อย่างน้อยเวลาสามคนยืนด้วยกัน เขาคงไม่ดูโง่เกินไปนัก
เขาหันไปมองเจียงเหนียน กำลังจะพูด