บทที่ 295: ใครใช้ให้นายมาก่อไฟด้วยการสีกลางห้องเรียน?

บทที่ 295: ใครใช้ให้นายมาก่อไฟด้วยการสีกลางห้องเรียน?

เจียงเหนียนรู้สึกเหมือนตัวเองกินเห็ดพิษเข้าไป ภาพตรงหน้าราวกับมีคนตัวจิ๋ววิ่งผ่านเป็นแถว

คบกันอยู่แล้วงั้นเหรอ?

ก็ยังนี่นา

แต่ท่าทีของหัวหน้าห้องแบบนี้ชวนให้คนเข้าใจผิดจริงๆ โชคดีที่เขาถามใจตัวเองแล้วไม่ละอาย ระหว่างพวกเขาบริสุทธิ์ใจต่อกัน แล้วถ้าเขารู้สึกผิดขึ้นมาล่ะ?

หรือคราวหน้าลองเรียกหัวหน้าห้องว่า “เบบี๋” ไปเลย

แล้วเธอจะรับมืออย่างไร?

ท้ายที่สุด หลี่ชิงหรงใช้คำว่า “เรียกยังไงก็ได้” สามคำนี้ตอบกลับมา นั่นหมายความว่า อย่างน้อยยามลับหลังเขาก็มีสิทธิ์เรียกชื่อมั่วๆ ได้สักครั้ง

ไร้สาระชะมัด นี่มันความคิดแบบผู้ชายจีนแท้ๆ เลย

ก็แค่เรื่องคำเรียกขาน จำเป็นต้องทำให้เป็นเรื่องใหญ่ขนาดนั้นไหม?