บทที่ 289: ตั๋วโดยสารชีวิตที่ไม่มีวันหมดอายุ

บทที่ 289: ตั๋วโดยสารชีวิตที่ไม่มีวันหมดอายุ

“เถ้าแก่ กินข้าวที่นี่เถอะครับ”

“โอ๊ย ๆ ไม่ได้หรอก ๆ”

“ไม่เป็นไรครับ ไม่เป็นไร”

เจียงเหนียนยังไม่ทันเสียเงินสักหยวนกับการหัดขับรถ ก็ได้อาศัยกินข้าวฟรีไปมื้อหนึ่งเสียแล้ว

อันที่จริงเถียนหย่งเซิ่งก็ค่อนข้างดีใจ

เรื่องสอนขับรถนั้น อย่างไรก็มอบคุณค่าทางอารมณ์ให้เถ้าแก่ได้ไม่มากนัก ได้เลี้ยงข้าวเถ้าแก่สักมื้อก็ดี อย่างน้อยก็ถือว่าได้บริการเถ้าแก่

รอบนี้เรียกได้ว่าทุกฝ่ายวินวิน

หลังมื้ออาหาร เถียนหย่งเซิ่งขับรถไปส่งเจียงเหนียน ระหว่างทางก็พูดคุยเรื่อยเปื่อย

“เดี๋ยวนี้คนซื้อรถเยอะ คนมาหัดขับรถก็เยอะ”