กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Kintaroz เกาเทียนฉี
บทที่ 288: พี่...ป้า? เรียนวิทยาการของศัตรูเพื่อพิชิตศัตรู
“ไปตายซะ!” เชี่ยนเป่ากัดฟันกรอดด้วยความแค้น
เจียงเหนียนมองแวบหนึ่ง ก่อนกดแตรรถทันที เสียงแตรดังปิ๊นทำเอาคนที่อยู่ด้านหน้าสะดุ้งโหยง ต่างพากันหลีกทางออกเป็นช่อง
“อาจารย์ พวกเขาเหมือนกำลังแสดงละครใบ้นะครับ”
“ละครใบ้อะไร เขากำลังทบทวนขั้นตอนการขับรถกันต่างหาก” เชี่ยนเป่าจับพวงมาลัยอยู่ สีหน้าออกจะจนคำพูด “คนอิ่มไม่เคยเข้าใจความหิวของคนอดอยาก”
คนที่มีพรสวรรค์ด้านการขับรถ ย่อมไม่มีวันเข้าใจความทุกข์ของคนไร้เซนส์เรื่องรถ หมุนพวงมาลัยไปตั้งหลายรอบก็ยังจับความรู้สึกไม่ได้ ขับรถราวกับติดคุก
หัวสมองมึนงงไปหมด ทุกความรู้สึกเชื่องช้ากว่าปกติ
“แล้วทำไมต้องยึดถนนด้วยล่ะครับ?” เจียงเหนียนไม่เข้าใจ
“นายคิดว่าทุกคนได้เรียนแบบตัวต่อตัวหรือไง คนสี่ห้าคนต่อรถหนึ่งคัน” เชี่ยนเป่าพูด “ครูก็เลยไม่ปล่อยให้พวกเขาว่าง ต้องให้จำลองทำสักรอบ”
“ก็จริง ที่จริงฝึกขับรถนี่มัน...”