บทที่ 247: เคยเห็นขุนเขา ย่อมมองไม่เห็นที่ราบ

บทที่ 247: เคยเห็นขุนเขา ย่อมมองไม่เห็นที่ราบ

บ่ายโมง คนสองกลุ่มแยกย้ายกันตรงสี่แยก

“งั้นพวกเราไปก่อนนะ” หยางฉี่หมิงกับเพื่อนเตรียมใช้วิธีนอกตำราเพื่อเข้าโรงเรียน

ตรงประตูเหนือมีทางอยู่เส้นหนึ่ง แค่เสี่ยงไปหน่อยเท่านั้น

เจียงเหนียนยืนอยู่กับเฉินอวิ๋นอวิ๋นและสาวอีกคน มองส่งทั้งสองจากไป ก่อนจะเอ่ยขึ้น

“ไปกันเถอะ”

“ไปไหน?” เฉินอวิ๋นอวิ๋นดูงุนงงเล็กน้อย

หากเจียงเหนียนไม่อยู่ บางทีเธอคงพาหวังอวี่เหอไปเดินห้าง ซื้อของสักหน่อยแล้วค่อยกลับหอพักทางประตูเหนือ จากนั้นก็ไปเข้าเรียนต่อ

วัยสิบแปดกำลังพลังงานล้นเหลือ นอกจากจะง่วงตายตอนเรียนช่วงบ่ายแล้ว โดยพื้นฐานก็ไม่มีผลข้างเคียงอะไรนัก ต่อให้ไม่ไหวจริง ๆ ก็แค่มีทางตันอยู่ทางเดียว

แต่เรื่องพวกนั้นไม่ใช่ปัญหา อย่างมากก็แค่สภาพพังไปหนึ่งคาบ ขอเพียงอาศัยช่วงพักระหว่างคาบฟุบหลับสักหน่อย สิบนาทีก็ฟื้นคืนเลือดเต็มหลอดทันที