กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Kintaroz เกาเทียนฉี
บทที่ 237: พี่น้อง หายใจไม่ออกแล้ว
ข้อเท็จจริงพิสูจน์ว่า คนเราจะหัวเราะก็ต่อเมื่อพูดไม่ออกจนถึงขีดสุดเท่านั้น
ในร้านตัดผม
ซุนจื้อเฉิงมองทรงผมแรร์จัดที่มันเงาวับในกระจก แล้วก็อดหัวเราะลั่นไม่หยุดไม่ได้
เด็กฝึกงานมองฟักเขียวสั่นระริกตรงหน้าอย่างลำบากใจ
“พี่ชาย อย่าขยับมั่วนะครับ”
ซุนจื้อเฉิงอยากลุกพรวดขึ้น แล้วด่ากร้านร้านตัดผมนี้ทันที
เขาอยากระเบิดอารมณ์ทุบร้านเฮงซวยนี่ให้พัง ให้เจ้าของร้านใจดำกับเด็กฝึกโง่ๆ ชดใช้เส้นผมของเขาและ...ศักดิ์ศรีของเขามา
เห็นเขาเป็นตัวทดลองที่ยอมจ่ายเงินเองหรือไง!
“พี่ชาย อย่าขยับสิครับ ตรงนี้เป็นหลุมอีกแล้วนะ” เด็กฝึกงานบ่น “ใกล้ตัดเสร็จแล้ว พี่ขยับแบบนี้ผมทำงานลำบากนะ”