บทที่ 228: นายเคยเห็นเจิ้นหนานตอนตีสี่ครึ่งไหม?

บทที่ 228: นายเคยเห็นเจิ้นหนานตอนตีสี่ครึ่งไหม?

เริ่มเขี่ยบอลแล้ว ทุกคนต่างมองไปยังลูกบาสที่ลอยอยู่กลางอากาศ

เจียงเหนียนถอนหายใจออกมาเบาๆ

แต่แรก เขาแค่อยากอวดเท่ก่อนกินข้าวเท่านั้นเอง

ระหว่างเดินผ่านสนามบาส เขาเห็นหน้าคุ้นๆ จากทีมโรงเรียนหลายคนกำลังแบ่งทีมวอร์มกันอยู่พอดี ลูกบาสลูกหนึ่งกลิ้งมาหยุดตรงเท้าเขา เขาจึงยกมือชู้ตไปตามสัญชาตญาณแทบจะทันที

[แม่นยำ]

มือเดียว จากครึ่งสนาม ลงห่วงแบบไม่โดนแป้น

เมื่อก่อนเขาเคยอยู่ทีมหนึ่ง ตอนม.4 ม.5 ก็เล่นบาสบ่อยเหมือนกัน เรื่องออกกำลังกายให้ร่างกายแข็งแรงเป็นเรื่องรอง เหตุผลหลักคือเพื่ออวดเท่ แล้วก็เพื่อพูดประโยคอมตะประโยคนั้น

“นาย...เคยเห็นเจิ้นหนานตอนตีสี่ครึ่งไหม? (เสียงแหบๆ)”

คนอื่นมองไม่เห็นความพยายามของเขา เพราะเขาไม่เคยพยายามด้วยซ้ำ เอาเป็นว่าถ้ามีคนถามก็ตอบว่าพรสวรรค์ ถามอีกก็ตอบว่าชอบบาสเกตบอล ไม่มีทางยอมรับเด็ดขาดว่าเล่นเพื่ออวดเท่