บทที่ 213: ดินแดนอันเปี่ยมชีวิตชีวา ที่สรรพสิ่งต่างแข่งขันผลิบานนั้น ยังตราตรึงอยู่เบื้องหน้า ไม่ว่าอย่างไรเสีย

บทที่ 213: ดินแดนอันเปี่ยมชีวิตชีวา ที่สรรพสิ่งต่างแข่งขันผลิบานนั้น ยังตราตรึงอยู่เบื้องหน้า ไม่ว่าอย่างไรเสีย

ครึ่งชั่วโมงก่อนคาบเรียนรู้ด้วยตัวเองช่วงค่ำ ห้องเรียนสว่างไสวไปด้วยแสงไฟ

เจียงเหนียนเพิ่งได้เงินมาห้าหมื่นหยวน อารมณ์ดีเสียยิ่งกว่าฉลองปีใหม่

ช่วงเวลาสั้นๆ ตอนเย็นนี้ไม่มีใครมากวนพอดี เขาจึงคิดจะใช้เศษเสี้ยวความทรงจำของจางหนิงจือที่ระบบมอบให้สักหน่อย

เพราะของสิ่งนี้ระบบเป็นคนให้มา จะเชื่อถือได้หรือไม่ก็ไม่แน่

แน่นอนว่าเขาไม่ได้เชื่อทั้งหมดอยู่แล้ว แค่ถือเสียว่าได้ดูหนังเรื่องหนึ่ง หรือกำลังเล่นเกมจำลองชีวิต แล้วเก็บเบาะแสที่มีประโยชน์ต่อตัวเองจากในนั้นก็พอ

ท้ายที่สุดเขาเพิ่งอายุสิบแปด อย่างแรกคือเรื่องพวกนั้นเขาไม่เคยทำ อย่างที่สอง เส้นทางชะตากรรมก็เปลี่ยนไปแล้ว ยังจะพูดเรื่องไร้สาระอะไรอีก ดูเอาสนุกก็พอ

เรื่องที่ไม่ได้ทำแท้ๆ กลับต้องมารับผิดชอบเอง

นั่นมันรังแกคนซื่อเกินไปแล้วไม่ใช่หรือไง?

ความอยุติธรรมหมื่นประการถาโถมใส่กาย แม้เดือนหกหิมะจะตกก็ไร้ที่ร้องทุกข์ ขอท่านผู้พิพากษาผู้ทรงธรรมโปรดตัดสินให้ข้าด้วย!