กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Kintaroz เกาเทียนฉี
บทที่ 196: ชีวิตก็เหมือนหลุยส์ที่สิบหก ไร้หัวไร้ท้าย
ห้องเรียนสว่างไสวไปด้วยแสงไฟ
คาบเรียนรู้ด้วยตัวเองช่วงค่ำคาบแรกดำเนินไปได้ครึ่งหนึ่ง เจียงเหนียนก็ฟุบหน้าลงบนโต๊ะทันที
หิวจะตายอยู่แล้ว
รู้สึกว่ากินหมูสามตัวได้ในคำเดียว
ตอนบ่ายมัวแต่ใช้สกิลที่เพิ่งได้รับมาอวดเหนือคนอื่นจนเพลิน ตื่นเต้นเกินไปชั่วขณะ เลยลืมกินข้าวเสียสนิท
ที่จริงสวีเฉี่ยนเฉี่ยนก็ยังไม่ได้กินเหมือนกัน แต่กระเพาะของผู้หญิงจะใหญ่จะเล็กก็ได้ทั้งนั้น ระหว่างทางเธอบอกว่าไม่หิว จากนั้นก็ไปค้นผลไม้ในตู้เย็นมากินไม่กี่ลูกก็อิ่มแล้ว
เจียงเหนียนปฏิเสธอย่างสุภาพ ของอย่างผลไม้น่ะกินแทนมื้อหลักไม่ได้หรอก
เมื่อก่อนเขาเคยลองครั้งหนึ่ง ตอนนั้นอยู่บ้านคนเดียว พ่อแม่กลับต่างจังหวัดไปแล้ว ตอนบ่ายหิวจึงกินผลไม้เข้าไปกองโต ผลคือตอนกลางคืนหิวจนตาแทบเป็นสีเขียว