กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Kintaroz เกาเทียนฉี
บทที่ 177: เจ้าตัวน้อย อย่านอนกับพื้น เดี๋ยวจะเย็น
จางหนิงจือกำโพสต์อิทไว้ในมือ ก้มหน้าพูดเสียงเบา
“เรื่องเครื่องดื่มไม่ต้องใส่ใจหรอก เพราะข้อเสนอที่จะคอยตรวจสอบกันและกันก่อนสอบร่วมครั้งใหญ่น่ะ ฉันเป็นคนเสนอขึ้นมาก่อนเอง เพราะงั้น...ฉันก็แค่ทำตามข้อตกลงเท่านั้น”
“แต่ของขวัญฉันชอบมากนะ ขอบคุณ”
“อือ เธอชอบก็ดีแล้ว” เจียงเหนียนสะพายกระเป๋า เตรียมกลับบ้าน ก่อนจะหันไปมองเธอแวบหนึ่งแล้วยิ้ม “เธอก็กลับบ้านเร็วหน่อยล่ะ ระวังตัวด้วย”
เขารู้ว่าจางหนิงจือมีคนมารับไปส่งทั้งตอนเช้าและเย็น จึงไม่ได้เป็นห่วงนัก
“อื้อๆ!” จางหนิงจือพยักหน้า
เธอเก็บของเสร็จแล้ว เพียงแต่ยังต้องใช้เวลาสักนิดเพื่อปรับอารมณ์ของตัวเอง
มองเจียงเหนียนเดินออกจากห้องเรียนไป ลมหายใจที่เธอกลั้นไว้แผ่วเบาจึงกลับมาโล่งไหล ความเปรี้ยวปร่าและอึดอัดที่สะสมในใจตลอดคาบเรียนรู้ด้วยตัวเองช่วงค่ำ ถูกลบเลือนไปในชั่วพริบตา
รายละเอียดเล็กๆ ที่เคยถูกซ่อนเอาไว้ คล้ายฟองอากาศที่ปลาพ่นออกมา ล้วนมีร่องรอยให้ตามหา ค่อยๆ ลอยขึ้นสู่ผิวน้ำ แผ่ออกเป็นระลอกคลื่น