กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Kintaroz เกาเทียนฉี
บทที่ 174: อันที่จริงฉันเป็นหมาเลียสายพันธุ์ค่อนข้างใหม่
หลังเลิกเรียน ทั้งสามคนก็ปะปนไปกับฝูงนักเรียนประจำที่กำลังกลับหอ เดินตัดผ่านกลุ่มหอพักเขตเหนือ
พอออกจากประตูเหนือ สิ่งที่เห็นตรงหน้าก็คือบ้านเช่ารวมสภาพเก่าโทรม เหนือศีรษะเต็มไปด้วยสายไฟยุ่งเหยิงที่ตัดแบ่งท้องฟ้าเป็นริ้วๆ
ไกลออกไปคือเขตอุตสาหกรรม ท้องฟ้าเป็นสีเหลืองขุ่น
หลี่ฮวาพาทั้งสองคนมุดเข้าไปในตรอกมืดๆ พลางแนะนำอย่างขะมักเขม้น
“คนอื่นแนะนำฉันมา ร้านเล็กๆ ราคาไม่แพง แถมอร่อยด้วย”
เจียงเหนียนสนใจไม่น้อย เขาแทบไม่เคยกินร้านอาหารเล็กๆ แบบนี้เลย ตอนก่อนมีเงินก็กินไม่ไหว ได้แต่กินโรงอาหาร พอมีเงินแล้ว สุดท้ายก็ยังคงกินโรงอาหารอยู่ดี
“ไกลแค่ไหน?”
“อยู่ข้างหน้านี่เอง ร้อยสองร้อยเมตร”
“ชื่อสือ เมื่อสองนาทีก่อนนายก็พูดแบบนี้” หม่า กั๋วจวิ้นเช็ดเหงื่อบนหน้าผาก “ถ้ายังรายงานสถานการณ์เท็จอีก ฉันจะอาลูบานายแน่ ไอ้หมานี่ ตั้งใจหาร้านไกลขนาดนี้เลยใช่ไหม”