กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Kintaroz เกาเทียนฉี
บทที่ 162: ปลอบได้ดีมาก คราวหน้าฉันปลอบตัวเองก็แล้วกัน
“คะแนนคณิตนายพัฒนาขึ้นนะ ฉันลองคำนวณดูแล้ว นายอาจได้ถึงหกร้อยคะแนนเลย” เฉินอวิ๋นอวิ๋นกลับมาร่าเริงกระตือรือร้นเหมือนปกติอีกครั้ง
“ไม่หรอก เธอประเมินฉันสูงเกินไปแล้ว” เจียงเหนียนทำท่าทางมั่นอกมั่นใจ “วางใจเถอะ คะแนนภาษาจีนของฉันไม่มีทางเกินร้อยแน่นอน”
เฉินอวิ๋นอวิ๋นงงงัน นี่มันเป็นเรื่องน่าภูมิใจตรงไหนกัน?
“นายรู้ได้ยังไง?”
เจียงเหนียนโบกมือ “เรียงความออกนอกประเด็นนิดหน่อย ยังไงก็ได้สามสิบแปดคะแนนแน่”
โดยทั่วไปแล้ว เรียงความระดับมัธยมปลาย ต่อให้เขียนมั่วแค่ไหน ขอเพียงไม่ออกนอกประเด็นก็ได้เกินสี่สิบคะแนนแล้ว หากออกนอกประเด็นแต่เขียนได้ดี ก็ได้สามสิบแปดคะแนน แต่ถ้าทั้งออกนอกประเด็นและเขียนได้เละเทะ ก็อาจได้สามสิบ หรือถึงขั้นไม่ได้คะแนนเลย
“นายเขียนเรื่องอะไร?”
เจียงเหนียนตอบตามจริง “ความพากเพียร”
เฉินอวิ๋นอวิ๋นเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนปลอบเขาว่า